Mijn tijd

door Gerrit Coppens

De meeste mensen hebben een redelijk vast ritme. Als ik me beperk tot de werkzame mens, dan is dat bij de meeste na ontbijt en krantje, melden bij de werkgever en daar doe je je ding dat je moet doen. Hopelijk zijn het dingen die je graag doet en gelukkig heeft iedereen andere interesses. Stel dat we allemaal verzot waren op auto’s, dan stond het land vol met auto’s, maar werd geen er brood gebakken. Om even bij die automonteur te blijven; op het moment dat hij/zij ’s morgens de werkplaats binnen loopt weet hij/zij al dat hij/zij die dag een aantal auto’s onder handen krijgt. Grote beurten, APK-keuringen en mogelijk een verkochte auto afleverklaar maken. Dat zijn zekerheden, enkel het aantal auto’s dat hij onder handen krijgt is elke morgen een verrassing.

Voor een veehouder, of in mijn geval akkerbouwer, zijn die zekerheden minder. Het ontbijt en het krantje loopt denk ik wel synchroon. Als je wat vee hebt, zoals wij enkele zoogkoeien voor de hobby, dan moet je ze ook elke dag voeren. In de winter meer dan in de zomer als er meer gras buiten te halen is. Maar voor de rest is er weinig regelmaat. In herfst en voorjaar worden er gewassen gezaaid en die worden in de zomer en herfst weer geoogst. Echter terwijl eerder genoemde automonteur in het begin van de week al weet wat zijn salaris is, overuren daargelaten, hebben wij bij het zaaien van een gewas nog totaal geen kijk op het uiteindelijke resultaat. Het gewas, bijvoorbeeld de graanoogst die pas geweest is, kan tegen vallen maar ook meevallen. Er kan ogenschijnlijk een mooi gewas staan, maar als enkele dagen voordat de combine (oogstmachine) het graan gaat maaien, de duiven op de lekkere pitten zijn gedoken, dan kan dat de akkerbouwer een paar honderd kilo per hectare opbrengst schelen. Natuurlijk die beestjes moeten ook eten, maar de schadepost is dan toch honderden euro’s. Ook weet je op het moment dat je gaat zaaien nog niet wat de opbrengst in euro’s zal worden. Handelaren op de graanbeurs in Chicago houden de oogstvoorspellingen nauwkeurig in de gaten. Een voorspelde prima oogstverwachting ergens op een andere werelddeel kan betekenen dat de graanprijs in Europa enkele centen per kilo daalt. Het omgekeerde kan uiteraard ook

Daarom zegt men wel eens, boeren is geen vak maar een levensstijl. Je doet je werk, de ene week heb je het rustig en staat er maar 50 uur op de teller, de week erop is een oogstweek en ben je 80 uur bezig. Maar hoe en hoeveel de oogst waard is dat weet je achteraf. En waarom neem je die onzekerheden? Het genot om je dieren en planten te zien groeien dat is die onzekerheid waard. En daarbij, als je buurman toevallig achterom komt en een uurtje blijft buurten is er niemand die op de klok kijkt en zegt ‘je zit in mijn tijd stil’.

Gerrit Coppens